biogram

Urodzony 25 czerwca 1914 w Piotrogrodzie (ob. Sankt Petersburg); syn Wacława Minkiewicza, adwokata, i Emilii z Rodziewiczów, pianistki. W 1919 przeniósł się wraz z rodzicami do Warszawy. Od 1924 uczęszczał do Gimnazjum im. Stedana Batorego, następnie uczył się w Milanówku, w gimnazjum sanatoryjnym w Rabce i w Zakopanem; w 1933 zdał maturę w Szkole Mazowieckiej w Warszawie. Debiutował w 1931 wierszem pt. Bajka o wojewodzie, opublikowanym w tygodniku „Wróble na Dachu” (nr 28; podp. H.I. Polit.), z którym współpracował do 1934,ogłaszając wiersze satyryczne i felietony (podp.: H.I. Polit., Hiper-Wariat). Należał do kręgu poetów grupy literackiej Skamander. W 1932-34 współpracował z satyrycznym tygodnikiem „Cyrulik Warszawski”. W 1933-36 studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1933 wspólnie ze Świętopełkiem Karpińskim pisał i wystawiał szopki polityczne oraz rewie dla kabaretu Teatr 13 Rzędów w Warszawie, którego był wraz z Ś. Karpińskim kierownikiem na przełomie 1936/37. Humoreski, felietony i przekłady drukował m.in. w „ABC Literacko-Artystycznym” (w 1934 cykl pt. Aktualia), „Wiadomościach Literackich” (1934, 1936-37, 1939), „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” (1935-39), „Polonii” (1936-37), „Szpilkach” (1937-38). Był także w tym czasie korespondentem „Kuriera Porannego” w Londynie (1935) i na Olimpiadzie w Berlinie (1938). Po wybuchu wojny brał udział w obronie Warszawy. Następnie w okresie istnienia Republiki Litewskiej przebywał w Wilnie, prowadził teatr satyryczny Ksantypa i opublikował kilka tekstów w „Gazecie Codziennej” (luty 1940). Po zajęciu Wilna przez wojska niemieckie powrócił do Warszawy. W 1943 r. ożenił się z Jadwigą Gosławską (nazywaną przez przyjaciół Kropką), aktorką. W czasie powstania warszawskiego przebywał pod Warszawą, a następnie w 1944 przedostał się do Lublina. Od sierpnia tego roku publikował felietony i artykuły w „Gazecie Lubelskiej” (do 1945; tu stałe felietony podp. m.in.: H.I. Polit., (hip), Jan Polityk), „Rzeczypospolitej” i „Stańczyku”. W tymże roku został członkiem ZZLP (od 1949 ZLP). W 1945 był korespondentem „Polski Zbrojnej” i kierownikiem literackim Polskiego Radia w Lublinie. Współpracował stale od marca 1945 z tygodnikiem satyrycznym „Szpilki” (m.in. pod pseud. Jan Uszminkiewicz). Publikował wiersze i artykuły w krakowskim tygodniku „Przekrój”, na którego łamach prowadził m.in. w 1947-50 stały dział satyryczny pt. Pigułki. Organ Janusza Minkiewicza. W 1945 przebywał w Łodzi, gdzie m.in. był recenzentem teatralnym „Dziennika Łódzkiego”, następnie przeniósł się do Warszawy. W 1954-55 był kierownikiem artystycznym satyrycznego Teatru Kleks w Warszawie. W tym czasie wchodził też w skład kolegium repertuarowego Teatru Syrena. W 1955 otrzymał Państwową Nagrodę Artystyczną. W 1957 był członkiem redakcji miesięcznika „Europa”, który ze względu na zakaz cenzury nie ukazał się drukiem. Zajmował się adaptacjami sztuk dla teatrów komediowych i muzycznych (często przy współudziale Antoniego Marianowicza), współpracował jako satyryk z radiem (m.in. w Kabareciku reklamowym 1961-78) i z telewizją. Za twórczość telewizyjną  otrzymał nagrody Komietety do Spraw Radia i Telewizji (1963, 1969). Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1956). Zmarł 29 maja 1981 w Warszawie.

W 1989 roku nakładem londyńskiego wydawnictwa Libra Books ukazał się opracowany przez Antoniego Marianowicza i Władysława Minkiewicza zbiór wspomnień o Januszu Minkiewiczu pod tytułem Minio. Przyjaciele o Januszu Minkiewiczu.

MINIO. Przyjaciele o Januszu Minkiewiczu

MINIO. Przyjaciele o Januszu Minkiewiczu